Ks. Prałat Aleksander Woźny (1910-1983)

(Rozdział I, Pierwsze kroki – dogadać się z Panem Jezusem)

Czytając „Drogi” ks. Aleksandra Woźnego (...) spotykamy człowieka kroczącego dro­gą świętości, otwartego na działanie łaski Bożej, współpracującego z tą łaską na drodze osobistego uświęcenia, spotykamy księdza – spowiednika i re­kolekcjonistę – zatroskanego o zbawienie wieczne swoich penitentów i słuchaczy, spotykamy męża modlitwy i głębokiego życia duchowego, który w ca­łym swoim kapłaństwie kierował się zasadą, że gło­sić można to tylko, czym się samemu żyje. Ksiądz Woźny żył Ewangelią i głosił Ewangelię. Głosił ją słowem oraz świadectwem swojego życia. Czytając i objaśniając słowo Boże innym, stosował je przede wszystkim do siebie. Od innych wymagał tego, co sam już wcześniej przeżył (…). Ewangeliczny charakter czynów księdza Woźnego sprawiał, że jego słowa miały dużą siłę przekony­wania. Dewizą całego jego życia były słowa brać na serio całą Ewangelię. Używał często zwrotu na serio i rzeczywiście żył na serio Ewangelią.

Potencjalny czytelnik wierszy Lidii Karbowskiej bardzo szybko się zorientuje, że ta zalewie siedemnastoletnia? poetka, nie posiada (na szczęście) cech typowych dla dziewcząt, które delikatną materię wiersza wybrały jako tubę dla wyrażania swojego jestestwa, buntu, osamotnienia i poczucia wybraństwa (a jakże!). Nie, nie, nie! Nie z tego rodzaju poezjowaniem mamy do czynienia. Jeżeli więc chodzi o ars poetica, to więcej w procesie twórczym Lidii rzemiosła niż pędu ducha, który choć wieje, gdzie chce, to nie zawsze gwarantuje dobry efekt, dlatego:

poeta

dominus et deus

[…]

wypija szklankę

samokrytyki

zaczyna wiersz od nowa

     Subtelny humor i (auto)ironia, które odzywają się w cytowanym wierszu, nierzadko goszczą w debiutanckim tomiku „Niedomknięte okno wiersza”. Uśmiech jest zbawiennym darem, natomiast ironiczny dystans to efekt nieufności wobec świata, na którego temat już nie tyle się rozmyśla, co filozofuje „stojąc/ na niepewnym gruncie/ człowieczeństwa” i nabierając „łyk/ świeżego/ zwątpienia”. Wrażliwość pozwala młodej poetce – niejednokrotnie bardzo trafnie – zamknąć w kadrze wiersza wycinek współczesnego świata. Uczucia przefiltrowane przez autokrytycyzm wydają się bardziej stałe i odpowiedzialne podobnie jak zapisane słowa, które nie giną w eterze, więc zobowiązują podwójnie.

     Z „okna wiersza” spogląda na nas portret kilkunastoletniej poetki, która poszukuje własnej drogi, pytając ciągle: czy warto? czy na pewno?, a jeżeli tak, to dlaczego nie inaczej? Niepewność tak typowa dla ludzi młodych, a już przecież wystarczająco dojrzale myślących, okazuje się dla poetów (i artystów w ogóle) najczęściej stanem chronicznym. Życzmy zatem, by debiutancki tomik prowadził młodą autorkę konsekwentnie ku (nie)pewności.

Aleksandra Reimann

(fragment posłowia zamieszczonego w tomiku)

Album poświęcony życiu Parafii pw. NMP Wniebowziętej w Piłce zawiera blisko 300 zdjęć rejestrujących aktywność tej wspólnoty katolickiej w sercu Puszczy Noteckiej. Publikowane są tu również zdjęcia historyczne z początku XX wieku. Takie miejscowości jak Piłka, Kwiejce, Kamiennik, Dębowiec, Marylin czy Kwiejce Nowe tutaj przywoływane to również ulubione miejsca wypoczynku nie tylko Poznaniaków.

Parafia rzymskokatolicka pw. NMP Wniebowziętej w Piłce leży w sercu Puszczy Nadnoteckiej. Obejmuje wioski i osady otulone lasami z całym ich bogactwem – darami natury. 

W opracowaniu przedstawiony jest krótki rys historyczny naszej Parafii oraz ukazane zostały wszystkie sfery życia religijnego Wspólnoty Parafialnej w latach 2001-2011.

Opracowanie przedstawia wybrane obrazy z kroniki naszych czasów, by ta najnowsza historia nie została bezpowrotnie zapomniana.

(Ze wstępu do albumu)

Książka wyróżniona na XXXIV Międzynarodowym Listopadzie Poetyckim w konkursie na najlepszą poetycką książkę roku 2011

Poznań, 3 listopada 2011 r.

Książka dostępna w księgarni internetowej czytam.pl