Potencjalny czytelnik wierszy Lidii Karbowskiej bardzo szybko się zorientuje, że ta zalewie siedemnastoletnia? poetka, nie posiada (na szczęście) cech typowych dla dziewcząt, które delikatną materię wiersza wybrały jako tubę dla wyrażania swojego jestestwa, buntu, osamotnienia i poczucia wybraństwa (a jakże!). Nie, nie, nie! Nie z tego rodzaju poezjowaniem mamy do czynienia. Jeżeli więc chodzi o ars poetica, to więcej w procesie twórczym Lidii rzemiosła niż pędu ducha, który choć wieje, gdzie chce, to nie zawsze gwarantuje dobry efekt, dlatego:

poeta

dominus et deus

[…]

wypija szklankę

samokrytyki

zaczyna wiersz od nowa

     Subtelny humor i (auto)ironia, które odzywają się w cytowanym wierszu, nierzadko goszczą w debiutanckim tomiku „Niedomknięte okno wiersza”. Uśmiech jest zbawiennym darem, natomiast ironiczny dystans to efekt nieufności wobec świata, na którego temat już nie tyle się rozmyśla, co filozofuje „stojąc/ na niepewnym gruncie/ człowieczeństwa” i nabierając „łyk/ świeżego/ zwątpienia”. Wrażliwość pozwala młodej poetce – niejednokrotnie bardzo trafnie – zamknąć w kadrze wiersza wycinek współczesnego świata. Uczucia przefiltrowane przez autokrytycyzm wydają się bardziej stałe i odpowiedzialne podobnie jak zapisane słowa, które nie giną w eterze, więc zobowiązują podwójnie.

     Z „okna wiersza” spogląda na nas portret kilkunastoletniej poetki, która poszukuje własnej drogi, pytając ciągle: czy warto? czy na pewno?, a jeżeli tak, to dlaczego nie inaczej? Niepewność tak typowa dla ludzi młodych, a już przecież wystarczająco dojrzale myślących, okazuje się dla poetów (i artystów w ogóle) najczęściej stanem chronicznym. Życzmy zatem, by debiutancki tomik prowadził młodą autorkę konsekwentnie ku (nie)pewności.

Aleksandra Reimann

(fragment posłowia zamieszczonego w tomiku)